Όταν έχεις χάσει πρόσωπα αγαπημένα, η ελπίδα ότι μας βλέπουν από ψηλά ζεσταίνει την ψυχή σου. Για καλή μας τύχη ο ουρανός δείχνει πάντα σημεία ζωής είτε είναι χειμώνας είτε καλοκαίρι και ζεσταίνει τις ελπίδες μας ότι υπάρχει κάτι εκεί ψηλά.
Όταν χιονίζει επιστρέφεις στην παιδική σου ηλικία ,τότε που όσοι σήμερα λείπουν τότε υπήρχαν.
Όταν η ηλεκτρισμένη ατμόσφαιρα προκαλεί ημικρανίες, η εκτόνωση ενός κεραυνού λειτουργεί λυτρωτικά.
Από ψηλά βλέπω και τις κεραίες του awmn και έχω την ψευδαίσθηση ότι ο Δημήτρης είναι κάπου εκεί. Πολυάσχολος, χωρίς χρόνο για κανένα μας αλλά παρόν.
ΔΙΚ μας λείπεις .
Μπασκετάκι στο Φυρέ με στοίχημα Viennetta, ποδοσφαιράκι στον schneider europc, βόλτες στην βρύση, ποδαράτο στην Κύμη για μπιλιάρδο, αγώνες ποδοσφαίρου (και μετα πετροπόλεμος ανεξαρτήτου αποτελέσματος) Τhe Black Album , whereever I may Roam, ψηλό κατω στην εκκλησία, κρυφτό το βραδυ στου Νταλέ...
ΑπάντησηΔιαγραφήΕλπιζω τα παιδια μας να ζησουν αυτα που ζησαμε και εμεις μικρα...και να ειμαστε εκει να τα βλεπουμε...δυστυχως οχι ολοι...αλλά ετσι ειναι η ζωή, εμεις το μονο που μπορουμε και πρεπει να κανουμε ειναι να προχωρήσουμε.
Πάντως πιστευω πως εκει πανω (ή οπου και αν ειναι αυτο το πάνω) σιγα σιγα ξανασμιγουμε, οι παρέες ξαναδημιουργούνται αργα ή γρηγορα!
Νίκο το σχόλιο σου , είναι για δημοσίευση στο group Μαλετιάνοι στο facebook.
ΑπάντησηΔιαγραφή